دنیا همین الان احساس سختی می کند. سرفصل ها بی امان هستند و نفس کشیدن قبل از شروع چالش بعدی ممکن است غیرممکن به نظر برسد. من متوجه احساس غرق شدن جمعی شده‌ام و شرط می‌بندم شما هم این احساس را داشته باشید. اما ما باید امید را زنده نگه داریم و روی ایده آینده ای بهتر، پایدار و عادلانه تر سرمایه گذاری کنیم. ما باید آن را انجام دهیم. سوال این است: چگونه؟
به دنبال الهام گرفتن، از هفت دوست، نویسنده و فعال پرسیدم که چگونه در طول یک انتخابات پرمخاطب، پرانرژی می مانند و امید را زنده نگه می دارند. بیشتر امیدوارم که انگیزه داشته باشید که امروز رای بدهید. اگر محل رای گیری خود را نمی شناسید، می توانید آن را اینجا پیدا کنید.
“من به خشم خالص و لجام گسیخته ام دست می زنم.”
“استراتژی مقابله من این است که تا زمانی که به سختی نتوانم غذا بخورم، بایستم یا نفس بکشم، عصبانی شوم. به ACLU گوش می دهم، پوشش سیاسی نیویورک تایمز را می خوانم و داستان های جناح راست را دنبال می کنم تا ببینم طرف مقابل چه می گوید. سپس آدرنالین کل بدن را وارد عمل می کنم. یک خبرنامه می نویسم. سیگنال می دهم و در یک اعتراض نشان می دهم، زیرا معمولاً با بچه هایم قدرت را امتحان کرده ام. مانند کمیته اصلاحیه اول، نویسندگان علیه ممنوعیت کتاب، و بنیاد زنان گلوریا استاینم، من یکی از آن احمق های رویایی هستم که به سازماندهی مردمی اعتقاد دارم، و فکر می کنم تنها چیزی که بین اکثریت مترقی و استبداد در این کشور ایستاده بی تفاوتی است – بس کلب، نویسنده کمدی و نویسنده گزارش گرو.
این به من انگیزه می دهد که برای فرزندانم الگو باشم.»
“من انگیزه دارم که نه تنها برای کمک به جهان، بلکه برای مثالی برای فرزندانم مشارکت کنم. میخوام منو ببینی تلاش کردن – با نمایندگانم تماس بگیرید، کارت پستال بنویسید و در تظاهرات و تجمعات شرکت کنید. من همچنین داوطلب شدم تا به هیئت انجمن ما در شهر نیویورک بپیوندم. این یک فرآیند نسبتاً ساده بود: از طریق دفتر رئیس بخش درخواست دهید و سپس با یک هیئت انتخاب مصاحبه شوید. این کار ممکن است کوچک به نظر برسد، مانند در نظر گرفتن اینکه آیا تابلوی «پارک ممنوع» را جابجا کنید یا خیر. یا بزرگ، مانند مبارزه با فشار یک توسعه دهنده برای ساخت یک کازینو. اما هر تاثیری را می توان اندازه گیری و احساس کرد. من مفتخرم که کمک می‌کنم جامعه‌ام را برای فرزندانم و همسایگانمان کمی بهتر کنم.» – کیت کندی، عضو هیئت مدیره انجمن منهتن 6
“من به دنبال افرادی هستم که در حال ملاقات هستند.”
“شما می توانید یک دارت را در هر نقطه ای از نقشه پرتاب کنید و افرادی را خواهید یافت که در حال انجام کارهای خوب هستند، که برای مقابله با وحشت با خرد و دقت تلاش می کنند. آنها آنجا هستند، آن مردم. و نه فقط به روشی ساده “یافتن یاور”. از مردم بپرسید: “من واقعاً در مورد ______ خشمگین هستم، ممکن است مجبور باشید بپرسید، اما می دانید که چه چیزی می خواهد در مورد سرنوشت و غم و اندوه خود اقدام کند، اما کمک کردن به دیگران مظلومانه است.” – گرت باکس، نویسنده صفحات سفید و بنیانگذار The Interdependence Relay
“من روی موضوعی که به قلبم نزدیک است تمرکز می کنم.”
“زمانی که در تور برای جدیدترین رمانم بودم، از پلتفرمم برای صحبت درباره موضوعی استفاده کردم که به آن علاقه دارم: ممنوعیت کتاب. به عنوان چهارمین نویسنده ممنوعه در آمریکا برای دومین سال متوالی، حرف های زیادی برای گفتن دارم. من داستان چگونگی و چرایی ممنوعیت ها از سال 2020 تا 1100 درصد افزایش یافته است. در عوض، این یک موضوع ملی است: در حال حاضر طرح‌هایی در کنگره وجود دارد که پیامدهای جدی برای کتابخانه‌های مدارس دولتی در سراسر آمریکا دارد، از جمله حذف بودجه برای هر منطقه مدرسه دولتی که کتاب ممنوعه در قفسه‌های خود دارد، شخصی که تصمیم می‌گیرد که آیا عنوان قابل اعتراض است معلم یا کتابدار نیست.
من از کارم برای حمایت از عوامل تغییر استفاده می کنم.»
«نویسندگان شاهدان و داستان‌نویسان حیاتی دنیای در حال تغییر ما هستند. به‌عنوان یک ناشر، Legacy Lit را که یک بخش در Hachette است، در سال 2020 برای حمایت از صداهای نشاط‌آور BIPOC تأسیس کردم. من اخیراً خاطرات کالین کپرنیک را به نام «مبارزه خطرناک» منتشر کردم، 10 سال پس از اینکه او برای اولین بار زانو زد و اعتراض ملی را برانگیخت. این یکی از پرفروش‌ترین‌های نیویورک تایمز فوری بود، که نشان می‌دهد خوانندگان هنوز تشنه این موارد هستند. برای من، این نشانه امیدواری است که هنوز صداهایی وجود دارند که حقیقت را به قدرت می گویند. این کاری است که همه می توانند انجام دهند: مقاله، کتاب، مقاله، و مستند در مورد چگونگی ایجاد تغییر بخوانید و به اشتراک بگذارید. ما می‌توانیم از همه پلتفرم‌هایمان، مانند رسانه‌های اجتماعی، و شبکه‌هایمان، مانند کلیسا یا مدرسه، برای تقویت افراد و ایده‌هایی که پیشرفت، عدالت اجتماعی و حقوق بشر را ترویج می‌کنند، استفاده کنیم. – کریشان تروتمن، سردبیر Legacy Lit و نویسنده Black, Black Bird
من سعی می‌کنم به جامعه‌ام آنطور که دوست دارم کمک کنم.»
“آنلاین بودن مداوم به معنای مشارکت مدنی نیست. ما به افرادی نیاز داریم که نیازی را در جامعه خود ببینند و هر طور که می توانند آن را برطرف کنند. آیا شما هنر می کنید؟ سعی کنید بروشورهایی درباره به روز رسانی های مهم شهرداری یا همه پرسی های آینده به محله خود بفرستید. آیا دوست دارید در فضای باز باشید؟ ببینید در پارک ها و تفریحات شهرتان چه می گذرد؟ فروش و کمک مالی به انبارهای محلی یا یخچال های اجتماعی.
“خوبی ها را به یاد دارم.”
«وقتی احساس می‌کنم همه چیز به عقب برمی‌گردد و می‌ترسم یا غمگین هستم، یک چیز مفید این است که به چیزهایی نگاه کنم که الان واقعاً بهتر از یک سال پیش هستند. مثل بسکتبال زنان! WNBA به من امید می دهد. وقتی فصل بعد بازی می کنند، سعی کنید به یک بازی بروید. شما خود را در دریایی از مردان سرسخت خواهید یافت و احساس می کنید که یک جامعه یا انجمن یا هر چیزی که بهترین است. علاوه بر این، اکنون زمان آن است که مراقب همسایگان خود در همه جنبه ها باشیم. روش قدیمی: آوردن غذا برای بیماران، حمل سطل زباله سالمندان، بررسی همه افراد در یک چت گروهی. فقط به منطقه آسایش خود فکر کنید (به عنوان مثال حیوانات، مردم، غذا، کار اداری)، ببینید در منطقه شما چه خبر است و با مدیر یا هماهنگ کننده داوطلب تماس بگیرید تا در مورد موارد زیر سوال کنید. خیلی خوبه و در نهایت، شب بیرون می روم و بالا را نگاه می کنم. تنها چیزی که می بینم ابرها، ماه یا نور ستارگان باستانی است، و در نهایت احساس کوچک و راست می کنم.» -کاترین نیومن، نویسنده و گنجینه ملی
چه چیزی اضافه می کنید؟ ایده های خود را برای درگیر ماندن و امیدوار ماندن در نظرات به اشتراک بگذارید (و اگر مشکل دارید، آنها را نیز به اشتراک بگذارید). مهمتر از همه، به یاد داشته باشید که امروز رای دهید، اگر قبلاً رأی نداده اید. این یک اقدام ساده اما انقلابی از مشارکت مدنی است. (شما می توانید محل رای خود را در اینجا پیدا کنید.)
P.S. ستون های بیشتر از کریستین پراید و توضیحی در مورد انتخابات میان دوره ای.
(عکس از Maryanne Gobble/Stocksy.)
